تبلیغات
باغ بی برگی - مطالب مهر 1386
شبانه

رود
     قصیده بامدادی را
                               در دلتای شب
                                                    مکرر میکند
و روز
از آخرین نفس شب پرانتظار
                                          آغاز میشود.

و  اکنون سپیدهدمی که شعله چراغ مرا
در طاقچه بیرنگ می کند
تا مرغکان بومی رنگ را
در بوتههای قالی از سکوت خواب برانگیزد،
پنداری آفتابی است
که به آشتی
در خون من طالع میشود.

***
اینک محراب مذهب جاودانی که در آن
عابد و معبود و عبادت و معبد
                                          جلوه‌ای یکسان دارند:
بنده پرستش خدای میکند
هم از آنگونه
                   که خدای
                                 بنده را.

همه برگ و بهار
در سر انگشتان توست.
هوای گسترده
                     در نقره انگشتانت می سوزد
و زلالی چشمهساران
از باران و خورشید سیراب میشود.

***
زیباترین حرفت را بگو
شکنجه پنهان سکوتت را آشکار کن
و هراس مدار از آن که بگویند
ترانهای بیهوده می‌خوانید.-
چراکه ترانه ما
ترانه بیهودگی نیست
چرا که عشق
                    حرفی بیهوده نیست.

حتی بگذار آفتاب نیز برنیاید
به خاطر فردای ما اگر
                               بر ماش منتی است؛
چرا که عشق
                     خود فرداست
                     خود همیشه است.

***
بیشترین عشق جهان را به سوی تو می‌آورم
از معبر فریادها و حماسه‌ها.
چرا که هیچ چیز در کنار من
                                       از تو عظیم‌تر نبوده است
که قلبت
چون پروانه‌ای
ظریف و کوچک و عاشق است.

ای معشوقی که سرشار از زنانگی هستی
و به جنسیت خود غره‌ای
                                    به خاطر عشقت!-
ای صبور! ای پرستار!
                                ای مومن!
پیروزی تو میوه حقیقت توست.

رگبارها و برف را
توفان و آفتاب آتش‌بیز را
                                   به تحمل صبر
                                                      شکستی.
باش تا میوه غرورت برسد.

ای زنی که صبحانه خورشید در پیراهن توست،
پیروزی عشق نصیب تو باد!

***
از برای تو، مفهومی نیست
                                        نه لحظه‌ای:
پروانه‌ایست که بال میزند
یا رودخانه‌ای که در حال گذر است. -

هیچ چیز تکرار نمی‌شود
و عمر به پایان می‌رسد:
پروانه
بر شکوفه‌ای نشست
و رود به دریا پیوست.

                                                       (احمد شاملو)





تابه ات را بزرگتر کن...

 

دو نفر کنار دریاچه ای ، با قلاب ماهیگیری میکردند . یکی از آنها ماهیگیری بسیار باتجربه و حرفه ای بود . و دیگری فردی مبتدی و تازه کار که با سگش برای ماهیگیری آمده بود .

   ماهیگیری حرفه ای هر وقت یک ماهی به قلابش گیر میکرد ، صرف نظر از اینکه اندازه ماهی کوچک بود یا بزرگ آن را داخل سطلی پر از یخ می انداخت تا پایان روز آنها را به خانه ببرد .

   اما ماهیگیر تازه کار که اتفاقا خیلی هم خوش شانس بود ، هر وقت قلاب را به آب می انداخت ماهی بزرگی شکار میکرد . اما در مقابل چشمان حیرت زده ماهیگیر حرفه ای ، ماهی های بزرگ را جلوی سگش می انداخت تا بخورد و فقط خودش ماهی های کوچک و ریز را داخل سطل نگه میداشت !

   مدتی گذشت و سرانجام ماهیگیر حرفه ای نتوانست ساکت بماند و به همین دلیل از ماهیگیر تازه کار پرسید : " میتوانم بپرسم چرا ماهی های درشت را هدر میدهی ؟! هیچ میدانی صید این ماهی های بزرگ آرزوی هر ماهیگیری است ؟! "

   ماهیگیر تازه کار آهی کشید و با تاسف سری تکان داد و همانند عاقلان نگاهش را به سمت آسمان دوخت پاسخ داد : " من هم حیفم می آید ! اما چه کنم که در آشپزخانه ام ماهی تابه کوچکی دارم که ماهی های بزرگ در آن جا نمیشود . به همین خاطر مجبورم فقط ماهی های کوچک را با خودم ببرم تا بتوانم آنها را در تابه ام سرخ کنم ، دلیلش فقط همین است !"

       تابه ات اگر کوچک است خب تابه ی بزرگ تری فراهم کن ! 
   چند نفر را میشناسید که توانایی و استعداد زیادی دارند ، اما به صورت روزمزد با حداقل در آمد می سازند و با وجود زحمت و سختی و رنج زیادی که میکشند بدلیل آنکه ظرف ایمان و باورشان نسبت به موفقیت کوچک است جرات خودنمایی و آشکار کردن توانمندی های خودرا ندارند
   باید به اینکه حق تک تک ما عالیترین و بهترین شرایط زندگی است باور داشته باشیم .
باید بزرگترین ماهی ها را از دریاچه زندگی صید کنیم و تک تک این ماهی های بزرگ را با چنگ و دندان برای خود نگه داریم و دور نیندازیم .

   اگر الان ظرفمان کوچک است دلیل نمیشود که فرصت های طلایی را نادیده بگیریم 
   از حالق هستی بخواه تا دلت را به اندازه تمام دنیا وسیع سازد تا تو بتوانی به جرات بی نهایت ، دست پیدا کنی . با دل موش حتی اگر پوست شیر هم بر تن کنی کاری از تو بر نمی آید . از خالق هستی بخواه تا دل شیر به تو بدهد ، دلت که بزرگ شود پوست شیر خود بخود پیدا میشود . و سمت نگاه تو آسمان های بزرگتر و دور دست تری را نشانه خواهد گرفت این آسمانهای بزرگ و وسیع همان چیزی است که در این چند روز عمر ، پرواز در آنها حق توست فقط به شرط  اینکه تابه ات را بزرگ کنی !
      





سخنی از دل

اگه همه ما قرار بود درباره کسی که دوستش داریم بنویسیم، فکر میکردید چند صفحه رو سیاه میکردیم؟

و اگه قرار بود هر روز مطلبی درباره احساس و عشقمون بنویسیم تا چه مدتی میتونستیم مطالب غیرتکراری بنویسیم؟

چرا بعضی از ما به کسی که دوستش داریم میگیم یه دنیا حرف داریم که باید بهش بگیم؟ اگه قرار باشه همه اونهارو بنویسیم بیشتر از چند صفحه میتونیم بنویسیم؟

بعضی وقتها عشق یک نفر اونقدر رو دل آدم سنگینی میکنه که آدم فکر میکنه یه دنیا رو تو دل خودش جا داده.

در حقیقت ما یه دنیا حرف نداریم، ما یه دل پر از احساس داریم.

اگه قرار بود احساس خودمون رو هر روز مینوشتیم شاید هر روز مینوشتیم " دوستت دارم" و کسانی که عشقی تو دلشون دارن میدونن که این جمله هرگز تکراری نمیشه و هر بار شنیدنش (یا بهتر بگم فهمیدنش) حتی از خوندن یه کتاب حرفهای عاشقانه ارزش بیشتری داره.

به نظرم خوشبختی یعنی اینکه بدونی یه نفر دوستت داره و شیرینترین لحظهها زمانیست که میشنوی که بهت میگه: " دوستت دارم"






باد ما را خواهد برد

در شب کوچک من افسوس
باد با برگ درختان میعادی دارد
در شب کوچک من دلهره ویرانیست
گوش کن
وزش ظلمت را میشنوی؟
من غریبانه به این خوشبختی مینگرم
من به نومیدی خود معتادم
گوش کن
وزش ظلمت را میشنوی ؟
در شب اکنون چیزی میگذرد
ماه سر سخت و مشوش
 و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است
 ابرها همچون انبوه عزاداران
لحظه باریدن را گویی منتظرند
لحظهای
و پس از آن هیچ.
پشت این پنجره شب دارد میلرزد
و زمین دارد
باز میماند از چرخش
پشت این پنجره یک نامعلوم
نگران من و توست
ای سراپایت سبز
دستهایت را چون خاطرهای سوزان در دستان عاشق من بگذار
و لبانت را چون حسی گرم از هستی
به نوازشهای لبهای عاشق من بسپار
باد ما را خواهد برد
باد ما را خواهد برد
                                                                    (فروغ فرخزاد)





آیدا در آینه

لبانت
        به ظرافت شعر
شهوانیترین بوسهها را به شرمی چنان مبدل میکند
که جاندار غارنشین از آن سود میجوید
تا به صورت انسان درآید.

و گونههایت
                  با دو شیار مّورب،
که غرور ترا هدایت میکنند و
                                       سرنوشت مرا
که شب را تحمل کردهام
بی آنکه به انتظار صبح
                                مسلح بوده باشم،
و بکارتی سربلند را
از روسپیخانههای داد و ستد
سر به مهر باز آوردهام.
هرگز کسی این گونه فجیع به کشتن خود برنخاست
که من به زندگی نشستم!

و چشمانت راز آتش است.

و عشقت پیروزی آدمیست
هنگامی که به جنگ تقدیر میشتابد.

و آغوشت
اندک جایی برای زیستن
اندک جایی برای مردن
و گریز از شهر
                   که با هزار انگشت
                                             به وقاحت
پاکی آسمان را متهم میکند.

کوه با نخستین سنگها آغاز میشود
و انسان با نخستین درد.

در من زندانی ستمگری بود
که به آواز زنجیرش خو نمیکرد -
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم.

توفانها
           در رقص عظیم تو
                                   به شکوهمندی
                                                        نیلبکی می نوازند،
و ترانه رگهایت
آفتاب همیشه را طالع میکند.

بگذار چنان از خواب بر آیم
که کوچههای شهر
حضور مرا دریابند.

دستانت آشتی است
و دوستانی که یاری میدهند
تا دشمنی
               از یاد
                      برده شود.

پیشانیت آیینهای بلند است
تابناک و بلند،
که خواهران هفتگانه در آن مینگرند
تا به زیبایی خویش دست یابند.

دو پرنده بیطاقت در سینهات آواز میخوانند.
تابستان از کدامین راه فرا خواهد رسید
تا عطش
آبها را گواراتر کند؟

تا آیینه پدیدار آیی
عمری دراز در آن نگریستم
من برکهها و دریاها را گریستم
ای پریوار در قالب آدمی
که پیکرت جز در خلواره ناراستی نمیسوزد!
حضورت بهشتیست
که گریز از جهنم را توجیه میکند،
دریایی که مرا در خود غرق می کند
تا از همه گناهان و دروغ
شسته شوم.

و سپیدهدم با دستهایت بیدار میشود.



                                                            احمد شاملو