تبلیغات
باغ بی برگی - شبانه
شبانه

رود
     قصیده بامدادی را
                               در دلتای شب
                                                    مکرر میکند
و روز
از آخرین نفس شب پرانتظار
                                          آغاز میشود.

و  اکنون سپیدهدمی که شعله چراغ مرا
در طاقچه بیرنگ می کند
تا مرغکان بومی رنگ را
در بوتههای قالی از سکوت خواب برانگیزد،
پنداری آفتابی است
که به آشتی
در خون من طالع میشود.

***
اینک محراب مذهب جاودانی که در آن
عابد و معبود و عبادت و معبد
                                          جلوه‌ای یکسان دارند:
بنده پرستش خدای میکند
هم از آنگونه
                   که خدای
                                 بنده را.

همه برگ و بهار
در سر انگشتان توست.
هوای گسترده
                     در نقره انگشتانت می سوزد
و زلالی چشمهساران
از باران و خورشید سیراب میشود.

***
زیباترین حرفت را بگو
شکنجه پنهان سکوتت را آشکار کن
و هراس مدار از آن که بگویند
ترانهای بیهوده می‌خوانید.-
چراکه ترانه ما
ترانه بیهودگی نیست
چرا که عشق
                    حرفی بیهوده نیست.

حتی بگذار آفتاب نیز برنیاید
به خاطر فردای ما اگر
                               بر ماش منتی است؛
چرا که عشق
                     خود فرداست
                     خود همیشه است.

***
بیشترین عشق جهان را به سوی تو می‌آورم
از معبر فریادها و حماسه‌ها.
چرا که هیچ چیز در کنار من
                                       از تو عظیم‌تر نبوده است
که قلبت
چون پروانه‌ای
ظریف و کوچک و عاشق است.

ای معشوقی که سرشار از زنانگی هستی
و به جنسیت خود غره‌ای
                                    به خاطر عشقت!-
ای صبور! ای پرستار!
                                ای مومن!
پیروزی تو میوه حقیقت توست.

رگبارها و برف را
توفان و آفتاب آتش‌بیز را
                                   به تحمل صبر
                                                      شکستی.
باش تا میوه غرورت برسد.

ای زنی که صبحانه خورشید در پیراهن توست،
پیروزی عشق نصیب تو باد!

***
از برای تو، مفهومی نیست
                                        نه لحظه‌ای:
پروانه‌ایست که بال میزند
یا رودخانه‌ای که در حال گذر است. -

هیچ چیز تکرار نمی‌شود
و عمر به پایان می‌رسد:
پروانه
بر شکوفه‌ای نشست
و رود به دریا پیوست.

                                                       (احمد شاملو)