تبلیغات
باغ بی برگی - آیدا در آینه
آیدا در آینه

لبانت
        به ظرافت شعر
شهوانیترین بوسهها را به شرمی چنان مبدل میکند
که جاندار غارنشین از آن سود میجوید
تا به صورت انسان درآید.

و گونههایت
                  با دو شیار مّورب،
که غرور ترا هدایت میکنند و
                                       سرنوشت مرا
که شب را تحمل کردهام
بی آنکه به انتظار صبح
                                مسلح بوده باشم،
و بکارتی سربلند را
از روسپیخانههای داد و ستد
سر به مهر باز آوردهام.
هرگز کسی این گونه فجیع به کشتن خود برنخاست
که من به زندگی نشستم!

و چشمانت راز آتش است.

و عشقت پیروزی آدمیست
هنگامی که به جنگ تقدیر میشتابد.

و آغوشت
اندک جایی برای زیستن
اندک جایی برای مردن
و گریز از شهر
                   که با هزار انگشت
                                             به وقاحت
پاکی آسمان را متهم میکند.

کوه با نخستین سنگها آغاز میشود
و انسان با نخستین درد.

در من زندانی ستمگری بود
که به آواز زنجیرش خو نمیکرد -
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم.

توفانها
           در رقص عظیم تو
                                   به شکوهمندی
                                                        نیلبکی می نوازند،
و ترانه رگهایت
آفتاب همیشه را طالع میکند.

بگذار چنان از خواب بر آیم
که کوچههای شهر
حضور مرا دریابند.

دستانت آشتی است
و دوستانی که یاری میدهند
تا دشمنی
               از یاد
                      برده شود.

پیشانیت آیینهای بلند است
تابناک و بلند،
که خواهران هفتگانه در آن مینگرند
تا به زیبایی خویش دست یابند.

دو پرنده بیطاقت در سینهات آواز میخوانند.
تابستان از کدامین راه فرا خواهد رسید
تا عطش
آبها را گواراتر کند؟

تا آیینه پدیدار آیی
عمری دراز در آن نگریستم
من برکهها و دریاها را گریستم
ای پریوار در قالب آدمی
که پیکرت جز در خلواره ناراستی نمیسوزد!
حضورت بهشتیست
که گریز از جهنم را توجیه میکند،
دریایی که مرا در خود غرق می کند
تا از همه گناهان و دروغ
شسته شوم.

و سپیدهدم با دستهایت بیدار میشود.



                                                            احمد شاملو